Deze reactie is normaal voor sommigen. Het is een aangeleerde overlevingsreactie.<\/p>\n\n
Wanneer “doen” veiligheid wordt<\/h2>\n\n
Als je bent opgegroeid met chaos, hoge verwachtingen, onvoorspelbaarheid of emotionele wispelturigheid, dan heb je waarschijnlijk al vroeg geleerd dat alert zijn veiliger is dan ontspannen. Hypervigilantie wordt normaal. Productiviteit wordt bescherming en overfunctioneren wordt identiteit.<\/p>\n\n
Het lichaam is slim. Het past zich aan aan de omgeving waarin het leeft en na verloop van tijd leert constante stress het zenuwstelsel om alert te blijven. De amygdala wordt reactiever en stresshormonen zoals cortisol en adrenaline circuleren vaker(Zhang et al, 2018<\/a>). Zelfs als de situatie waarin je je bevindt neutraal is, heb je het gevoel dat je op een bedreiging anticipeert.<\/p>\n\n Traumaonderzoeker Bessel van der Kolk<\/a> heeft uitgebreid geschreven over hoe trauma wordt opgeslagen in het lichaam. In The Body Keeps Score<\/em> legt hij uit dat trauma meer is dan een herinnering aan een gebeurtenis. Het lichaam herinnert zich gevaar lang nadat het gevaar is geweken.<\/p>\n\n Als je zenuwstelsel rust nog steeds gelijkstelt aan bedreiging, zal rust niet herstellend aanvoelen. Het zal voelen alsof je niet op je hoede bent. Voor sommige mensen is bezig blijven de manier om ermee om te gaan.<\/p>\n\n Deze dynamiek zie je in een vroeg herstel van middelengebruik. Verslaving<\/a> houdt het zenuwstelsel in extremen. Er zijn hoogtepunten en dieptepunten. Urgentie en dan opluchting. De chaos wordt een deel van het leven, zelfs comfortabel.<\/p>\n\n Wanneer iemand nuchter wordt, is er een plotselinge afwezigheid van stimulatie. Stilte kan hard aanvoelen en tijd kan zwaar aanvoelen. Zonder het verdovende effect van een stof, blijf je achter met je geest en gedachten. Onverwerkte emoties komen naar boven.<\/p>\n\n Dan is er nog het beloningssysteem van de hersenen, dat ook is veranderd. Het National Institute on Drug Abuse<\/a> legt uit hoe herhaald drugsmisbruik de manier verandert waarop dopamine in de hersenen wordt verwerkt. Na verloop van tijd voelen alledaagse pleziertjes gedempt aan. Gewone kalmte kan vlak aanvoelen.<\/p>\n\n In deze staat voelt rust misschien niet vredig. Het kan leeg aanvoelen.<\/p>\n\n Dit fenomeen is niet beperkt tot verslaving. Het komt ook vaak voor bij goed functionerende professionals, zorgverleners en mensen die jarenlang door stress heen zijn gegaan. De Wereldgezondheidsorganisatie<\/a> classificeert burn-out als een syndroom dat het gevolg is van stress op het werk. Het omvat uitputting, cynisme en verminderde professionele doeltreffendheid.<\/p>\n\n Toch hebben veel mensen met een burn-out moeite om het rustiger aan te doen.<\/p>\n\n Waarom?<\/p>\n\n Omdat stoppen voelt als uit elkaar vallen.<\/p>\n\n Als je je identiteit hebt opgebouwd rond competentie en betrouwbaarheid, kan rust als een zwakte voelen. Als je waarde gekoppeld is aan productiviteit, kan minder doen voelen als minder zijn<\/em>.<\/p>\n\n Dit heeft ook een fysiologische kant. Na langdurige stress kan het lichaam een adrenalinedaling interpreteren als een bedreiging. Sommige mensen kunnen hoofdpijn, vermoeidheid of prikkelbaarheid krijgen als ze eindelijk stoppen. Het is niet ongewoon dat sommige mensen fysiek ziek worden na een belangrijke deadline of een gebeurtenis onder hoge druk. Het lichaam stort in wanneer het toestemming voelt.<\/p>\n\n De ironie? Rust is wat het systeem het meest nodig heeft, maar het systeem vertrouwt het niet.<\/p>\n\n Voor overlevenden van een trauma kan rust diepere angsten oproepen. Als je vroege omgeving onvoorspelbaar was, heb je misschien geleerd dat je alert moest blijven. Je hebt misschien moeten anticiperen op stemmingswisselingen, kritiek of schade van andere mensen.<\/p>\n\n Vertragen betekende de controle verliezen.<\/p>\n\n Hyper-onafhankelijkheid kan zich ook ontwikkelen als een beschermende strategie. Als je alles zelf doet, kunnen anderen je niet “teleurstellen” en kun je ze niet teleurstellen. Het probleem is dat rust vertrouwen vereist. Het vraagt je om vertrouwen.<\/p>\n\n En vertrouwen kan, voor iemand die diep gekwetst is, voelen alsof je het verkeer in stapt zonder eerst te kijken.<\/p>\n\n Arts en verslavingsdeskundige Gabor Mat\u00e9<\/a> spreekt en schrijft over het verband tussen trauma en verslaving. Hij legt uit dat verslavingsgedrag vaak dient als poging om onverwerkte pijn te verzachten. Als deze copingmechanismen worden weggenomen, komt de onderliggende pijn weer naar boven.<\/p>\n\n Daarom zegt hij vaak: “De vraag is niet waarom de verslaving, maar waarom de pijn.”<\/p>\n\n Rust neemt afleiding weg en afleiding heeft heel hard gewerkt.<\/p>\n\n Het zou makkelijk zijn om alles te wijten aan persoonlijke geschiedenis, maar dat zou niet het hele plaatje zijn. Je cultuur speelt hier ook een grote rol.<\/p>\n\n De moderne maatschappij beloont snelheid en zichtbare prestaties. Sociale mediaplatforms laten productiviteit zien. “Hustle” wordt gezien als bewonderenswaardig. Uitputting wordt gedragen als bewijs van toewijding.<\/p>\n\n Zelfs leuke activiteiten kunnen performatief worden. Denk aan de vakanties die worden gedocumenteerd en op sociale media worden geplaatst. Trainingen worden bijgehouden en gedeeld. Mindfulness<\/a> wordt nog iets om af te vinken.<\/p>\n\n Er wordt ons zelden geleerd hoe we moeten zitten zonder iets te verbeteren.<\/p>\n\n Voor mensen die al gevoelig zijn voor angst-<\/a> of traumareacties, versterkte deze culturele boodschap de overtuiging dat rusten toegeeflijk of onverantwoord is. Immers, als iedereen in beweging is, voelt stoppen als achterop raken.<\/p>\n\n Inzicht in fysiologie kan versterkend zijn.<\/p>\n\n Het autonome zenuwstelsel heeft twee primaire takken die relevant zijn:<\/p>\n\n Het sympathische zenuwstelsel (activering) en het parasympathische zenuwstelsel (rust en vertering). Wanneer iemand in chronische stress leeft, overheerst het sympathische systeem. Het lichaam raakt gewend aan de constante activering.<\/p>\n\n Overschakelen naar de parasympatische toestand kan onbekend en ongemakkelijk aanvoelen. Het lichaam kan het vertragen van de hartslag en de spierspanning verkeerd interpreteren als een verlies van controle. Dit betekent dat het systeem moet worden bijgeschoold.<\/p>\n\n Geleidelijke, ondersteunde ervaringen van veiligheid zorgen ervoor dat het zenuwstelsel zich kan herijken. Na verloop van tijd leert het lichaam dat kalmte niet gelijk staat aan gevaar, maar het kost wel tijd.<\/p>\n\n Je herkent dit patroon misschien als:<\/p>\n\n Deze reacties zijn adaptief. Op een bepaald moment hebben ze je waarschijnlijk geholpen om te overleven. De vraag is nu of ze je nog van dienst zijn.<\/p>\n\n Het doel is niet om rust te forceren, want dat werkt vaak averechts. In plaats daarvan moet veiligheid geleidelijk worden ingevoerd.<\/p>\n\n Er schuilt een bepaald soort moed in minder doen.<\/p>\n\n Het kost kracht om bij jezelf te zitten zonder afleiding. Het vergt discipline om de reflex om te overfunctioneren te weerstaan en het vergt nederigheid om te erkennen dat je lichaam al jaren op overlevingsstand werkt.<\/p>\n\n Als rust op dit moment onveilig voor je voelt, bedenk dan dit: je reactie is logisch. Je lichaam heeft zich aangepast om je te beschermen. Het heeft zijn werk gedaan.<\/p>\n\n Maar je mag het systeem wel bijwerken.<\/p>\n\n Je kunt langzaam en gestaag leren dat er niets vreselijks gebeurt als je uitademt.<\/p>\n\n En als je dat niet alleen kunt, hoeft dat ook niet.<\/p>\n\n Bij White River Manor<\/a> erkent traumaspecifieke therapie<\/a> dat genezing meer inhoudt dan het stoppen van schadelijk gedrag. Het houdt in dat het zenuwstelsel opnieuw wordt getraind, dat het vertrouwen in het lichaam wordt hersteld en dat opnieuw wordt gedefinieerd hoe veiligheid aanvoelt.<\/p>\n\n Als rust bedreigend voor je voelt, neem die informatie dan in overweging. En informatie die zorgvuldig wordt behandeld, wordt het begin van verandering.<\/p>\n\n Neem vandaag nog contact met ons op<\/a> om te zien hoe we kunnen helpen.<\/p>\n\n Als je bent opgegroeid met chaos, hoge verwachtingen, onvoorspelbaarheid of emotionele wispelturigheid, dan heb je waarschijnlijk al vroeg geleerd dat alert zijn veiliger is dan ontspannen. Hypervigilantie wordt normaal. Productiviteit wordt bescherming en overfunctioneren wordt identiteit.<\/p>\n","protected":false},"author":23,"featured_media":28929,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"inline_featured_image":false,"_kad_blocks_custom_css":"","_kad_blocks_head_custom_js":"","_kad_blocks_body_custom_js":"","_kad_blocks_footer_custom_js":"","_genesis_hide_title":false,"_genesis_hide_breadcrumbs":false,"_genesis_hide_singular_image":false,"_genesis_hide_footer_widgets":false,"_genesis_custom_body_class":"","_genesis_custom_post_class":"","_genesis_layout":"","footnotes":""},"categories":[297,132,298],"tags":[219,196,223,349,197],"class_list":["type-post","entry"],"acf":[],"yoast_head":"\nDe terugtrekking van het vertragen<\/h2>\n\n
Burn-out en instortingsangst<\/h2>\n
![\"أنواع](\"https:\/\/www.whiterivermanor.com\/wp-content\/uploads\/أنواع-الاكتئاب.jpeg\")
<\/figure>\n<\/div>\nTrauma, controle en de veiligheidsillusie<\/h2>\n\n
Het culturele probleem met stilte<\/h2>\n\n
Wat gebeurt er eigenlijk in het lichaam?<\/h2>\n
![\"man](\"https:\/\/www.whiterivermanor.com\/wp-content\/uploads\/\/man-alone-at-home-holding-his-head-on-hand-looking-down-concept-of-stress-mental-health-1200x800.jpg\")
<\/figure>\n<\/div>\nTekenen dat rust onveilig voelt<\/h2>\n\n
\n
Veiligheid opnieuw leren<\/h2>\n\n
\n
Een ander soort kracht<\/h2>\n
![\"Vrouw](\"https:\/\/www.whiterivermanor.com\/wp-content\/uploads\/\/Woman-writing-on-a-journal-while-sitting-on-chair-at-home-1200x800.jpg\")
<\/figure>\n<\/div>\nReferenties:<\/h2>\n\n
\n